خانه ---» شهید مسعود طاهری ---» عملیات کربلای 4 ---» عملیات کربلای ۴

عملیات کربلای ۴

عملیات کربلای ۴

عملیات کربلای ۴ ، عملیاتی است که به سبب ویژگیهای خاص آن حرفها و حدیثهای زیادی پیرامونش گفته شد . این عملیات از بسیاری جهات از اهمیت زیادی برخوردار است . کربلای ۴ غم‌بارترین و سخت‌ترین عملیات دفاع مقدس بود که رزمندگان اسلام در آن مظلومانه به خاک و خون می‌افتادند . آنچه در پی میآید گزارش کاملی است از مراحل مختلف این عملیات که به همت مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ تهیه شده است .

بررسی عملیات کربلای ۴ از این رو برای سایت اباشهید اهمیت دارد که شهید مسعود طاهری درساعات نیمه شب اولین شب این عملیات به درجه رفیع شهادت نایل شد . کالک عملیاتی زیر که در مقیاس ۱:۲۵۰۰۰  مشاهده می نمایید از یکی از فرماندهان بازمانده از عملیات مذکور بر جای مانده است . گردان امام حسن(ع) لشکر ۱۹ فجر خط دشمن را شکسته و از پاسگاه کوت سواری عبور و در سرما و باتلاق وارد پنج ضلعی می شود . در حاشیه شمالی ۵ ضلعی مشهور این عملیات در خاکریز های « ب » شکل مسعود عزیز به درجه رفیع شهادت نایل آمد و روح پاکش با فرشتگان آسمانی به عرش شتافت که البته عند ربهم  یرزقون است .

کالک عملیاتی کربلای ۴ و محل تقریبی شهادت شهید مسعود عزیز

مقدمه :

تحولات صحنه نبرد پس از پیروزی فاو و اقدامات نظامی دشمن که به طور گسترده و همه جانبه صورت گرفت، فرماندهان سپاه را با وضعیت جدیدی مواجه کرد. جنگ شهرها در سطح گسترده، حمله به مراکز اقتصادی، صنعتی و نفتی فشار فوقالعادهای را بر کشور وارد ساخت. به ویژه، کاهش بسیار زیاد قیمت نفت تا مرز ۵/۵ دلار در هر بشکه موجب تشدید این فشارها شد. همراه با این فشارها، تحرک جدید دشمن در عرصه زمینی که پس از اشغال اراضی کشور در آغاز جنگ، برای اولین بار صورت میگرفت، جبهه خودی را تحت فشار قرار داده بود. در چنین شرایطی علاوه بر مقابله با حملات عراق به خطهای پدافندی در طول مرز، آماده شدن برای حمله بزرگ بعدی، مسئولیت دیگری بود که میبایست به آن جامه عمل بپوشاند.

تصرف منطقه استراتژیک فاو و جدا سازی بخش جنوبی سرزمین عراق از این کشور اقتضا میکرد که مناطق مهمی چون بصره و امالقصر نیز مورد توجه قرار گیرد و به نظر میرسید، توقف در این منطقه و عدم توسعه وضعیت، به زیان نیروهای خودی باشد. زیرا منطقه عملیات فاو به لحاظ وسعتی که داشت از این قابلیت برخوردار بود که سلسله عملیات بعدی در همین مکان انجام شود.

دلایل انتخاب منطقه

پس از پیروزی فاو که باعث به هم خوردن موازنه نظامی به نفع ایران شد، لازم بود در اقدامی دیگر که از اهمیت ویژه و هدف استراتژیک برخوردار باشد، سرنوشت جنگ به نقطه نهایی رهنمون شود. برای این منظور، منطقه جدید میبایست از شرایطی برخوردار میبود که هدفهای مورد نظر تحقق مییافت.

منطقه عمومی بصره در جنوب، مهمترین مناطقی بودند که از تابستان سال ۱۳۶۱ همواره برای عملیاتهای بزرگ و سرنوشتساز مورد توجه فرماندهان بودند و عملیاتهای متعددی در این جبههها انجام شده بود: شرق بصره (عملیات رمضان)، هورالهویزه(عملیات خیبر و بدر) و فاو (عملیات والفجر ۸) مناطقی بودند که طی سالهای ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۴ عرصه نبرد میان رزمندگان اسلام و دشمن بودند. تنها

منطقهای که در آن، عملیاتی صورت نگرفت، منطقه ابوالخصیب، جزیره مینو و بخشی از زمین شلمچه بود که در میان هدفهای مطرح در اطراف بصره، به دلیل نزدیکی به شهر، مهمتر از بقیه بودند. به همین دلیل، استحکامات، آرایش سلاح و یگانهای دشمن نیز در این منطقه (با تأکید بر شلمچه) بیشتر از سایر مناطق عملیاتی بود. و همین موضوع موجب شد که طی چهار سال پس از عملیات رمضان، فرماندهان نظامی توجه جدی به این منطقه کنند.

افزون بر این، اهمیت شهر بصره که هدف اصلی استراتژی نظامی جمهوری اسلامی پس از فتح خرمشهر به شمار میرفت، مهمترین عامل در انتخاب این زمین برای عملیات کربلای ۴ بود.

از دیگر ویژگیهایی که باعث انتخاب این منطقه برای عملیات شد، عوارض موجود در زمین غرب اروند در منطقه ابوالخصیب بود، زیرا وجود نهرها، نخلستانها و کانالهای کشاورزی و نیز عدم وجود استحکامات در منطقه پتروشیمی تا بصره، این منطقه را قابل تصرف و پدافند مینمود. همچنین به دلیل آن که دو جناح منطقه عملیاتی، از شمال به آبگرفتگی شلمچه و کانال ماهیگیری و از جنوب به خور زبیر و زمینهای باتلاقی اطراف آن محدود شده بود، قدرت تحرک دشمن ضعیف برآورد میشد.

مزیت دیگر منطقه عملیاتی، واگذاری مسئولیت حفاظت و اداره آن به سپاههای سوم و هفتم عراق بود.

این مسئله با توجه به مانور عملیات که نفوذ از میان خط حد دو سپاه بود، یکی از ویژگیهای برجسته منطقه عملیاتی به شمار میرفت .

براساس راهبرد نظامی ارائه شده از سوی سپاه پاسداران به مسئولین کشور، برای نیل به پیروزی در جنگ می بایست در جبهه جنوب، جاده‌های شمالی و جنوبی بصره و نیز در جبهه شمالی، جاده های مواصلاتی کرکوک به بغداد قطع و یا تهدید شوند و در نتیجه، صدور نفت عراق به خارج کاملا قطع گردد و سپس حرکت اصلی به سمت بغداد آغاز شود.

بر همین اساس، محاصره و سپس تصرف شهر بصره به عنوان هدف عملیات اصلی سپاه پاسداران در سال ۱۳۶۵ مورد توجه قرار گرفت که برای تحقق آن به کارگیری حدود ۵۰۰ گردان و آن هم از سه محور ضرورت یافت لیکن به دلیل مشکلاتی همچون ضعف امکانات نظامی تنها یک محور – به عنوان تنها راه باقی مانده جنگ در جبهه جنوب – انتخاب شد.

به عبارت دیگر، پس از حذف دو محور احاطه ای (هور و فاو) منطقه شلمچه و ابوالخصیب به منظور انجام عملیاتی بزرگ و سرنوشت ساز برگزیده شد.

اهداف عملیات:

  • تصرف شهر بصره و تهدید جاده صفران – بصره

    منطقه عملیات:

    منطقه عملیاتی ابوالخصیب و شلمچه دارای ارزش ها و ویژگی‌های مهم سیاسی و نظامی است و می‌توان آن را مهم ترین منطقه عملیاتی در جبهه جنوب دانست.

    مرکز این منطقه، نخلستان های اطراف اروندرود – حد فاصل جزیره بلجانیه تا بصره است – که عرض آن ۴ تا ۵ کیلومتر و طول آن حدود ۱۵ کیلومتر می‌باشد.

    زمین منطقه عملیاتی از دو جهت دارای خصوصیات مهمی می‌باشد:

    • وجود نهرها و کانال های کشاورزی که عمق مناسبی دارد و از آن‌ها می‌توان برای پدافند استفاده کرد.
    • جناحین منطقه عملیاتی که از شمال به آب گرفتگی شلمچه و کانال ماهی‌گیری و از جنوب به خور زبیر و زمین‌های باتلاقی اطراف آن منتهی می شود و دشمن در آن قدرت پاتک ندارد.

    کالک عملیاتی کربلای ۴

    استعداد دشمن:

    شمال منطقه عملیاتی در حوزه استحفاظی سپاه سوم و جنوب آن در حوزه استحفاظی سپاه هفتم عراق قرار داشت. لشکر ۱۱ پیاده از سپاه سوم و لشکر ۱۵ پیاده از سپاه هفتم در منطقه حضور داشتند. در ذیل اسامی کلیه یگان هایی که قبل و حین عملیات در منطقه حضور یافتند، آورده شده است:

    یگان‌های پیاده:

    • تیپ های ۱۹، ۲۲، ۱۰۴، ۱۱۱، ۸۰۲ ، ۸۰۵، ۱۰۷، ۱۰۲، ۷۰۲، ۴۲۰، ۴۲۱، ۴۲۹، ۴۵، ۱۱۲، ۴۷، ۲۳، ۲۳۸، ۴۳۶، ۸۰۲، ۵۰۱، ۴۰۲، ۱۱۷ و ۲۸

    یگان‌های زرهی:

    • تیپ های ۱۶، ۳۰ و یک گردان مستقل

    یگان های مکانیزه

    • تیپ های ۲۵ و ۸

    گارد ریاست جمهوری

    • تیپ های ۲ و ۴ از لشکر۱ کماندویی و تیپ های ۷ و ۸ از لشکر ۲ پیاده

      نیروی مخصوص

      • تیپ های ۶۶ و ۶۸
      • کماندو
      • تیپ۴ کماندویی ستاد کل و گردان کماندویی لشکر ۲۶
      • جیش الشعبی
      • قاطع ۵۸ المثنی

      قوای خودی

      هدایت فرماندهی عملیات بر عهده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیاء (ص) سپاه پاسداران بود و چهار قرارگاه عملیاتی نیز اجرای آن را بر عهده داشتند.

      قرارگاه نجف هدایت نیروهای زیر را به عهده داشت:

      • لشکر ۱۹ فجر
      • لشکر ۵ نصر
      • لشکر ۱۷ علی ابن ابی طالب (ع)
      • لشکر ۱۵۵ ویژه شهدا
      • تیپ ۲۱ امام رضا (ع)
      • تیپ ۵۷ حضرت اباالفضل (ع)
      • تیپ ۱۲ حضرت قائم (ع)
      • ۴ گردان توپخانه

      قرارگاه قدس و لشکر ۲۵ کربلا هدایت نیروهای زیر به عهده داشتند:

      • لشکر ۴۱ ثارالله (ع)
      • لشکر ۱۰ سید الشهدا(ع)
      • ۴ گردان توپخانه
      • قرارگاه کربلا
      • لشکر ۲۷ محمد رسول الله (ص)
        • لشکر ۱۴ امام حسین (ع)
        • لشکر ۸ نجف اشرف
        • لشکر ۳۱ عاشورا
        • تیپ ۴۴ قمربنی هاشم (ع)
        • لشکر ۳۲ انصار الحسین (ع)
        • ۴ گردان توپخانه

        قرارگاه نوح هدایت نیروهای زیر را به عهده داشت:

        • لشکر ۷ ولی عصر (عج)
        • تیپ ۳۳ المهدی (عج)
        • تیپ ۱۸ الغدیر
        • ناو تیپ امیرالمومنین (ع)
        • ۴ گردان و ۱ آتش بار توپخانه

        دو تیپ توپخانه تحت امر قرارگاه مرکزی بودند:

        • تیپ ۶۳ خاتم الانبیاء (ص) با ۴ گردان و ۲ آتش بار
        • تیپ ۱۵ خرداد با ۴ گردان و ۲ آتش بار

        ضمناً از مجموع ۳۵۲ گردان مورد نیاز، حدود ۲۵۰ گردان آماده گردید که یگان های عمل کننده هر یک بین ۷ تا ۲۴ گردان را سازماندهی کرده و در خود جای دادند.

        طرح عملیات

        چهار منطقه شلمچه، ابوالخصیب، مقابل ام الرصاص و جزیره مینو – به این دلیل که به لحاظ مانور، آتش، عقبه و پشتیبانی به هم وابسته اند – برای انجام این عملیات بزرگ انتخاب گردید. بر همین اساس، هر یک از چهار منطقه فوق به عنوان خط حد یک قرارگاه عملیاتی تعیین شد:

        • قرارگاه نجف: از شمال پنج ضلعی شلمچه تا جزایر بوارین و ام الطویله پیشروی در محور شلمچه
          • قرارگاه قدس: انجام حرکت اصلی عملیات با عبور از تنگه ام الرصاص – بوارین و پیشروی در محور پتروشیمی و ابوالخصیب.
          • قرارگاه کربلا: مقابله با پاتک دشمن از مقابل جزیره ام الرصاص، تامین کل منطقه و پیشروی تا جاده دوم و سوم.
          • قرارگاه نوح: تامین جناح چپ و پیشروی در مقابل جزیره مینو.

          یگان‌های تحت امر این قرارگاه‌ها می بایست طی شش مرحله به اهداف نهایی خود – از شمال به تنومه و از جنوب به پشت کانال بصره برسند.

          شرح عملیات :

          عملیات می بایست در ساعت ۲۲:۳۰ مورخ ۳/۱۰/۱۳۶۵ آغاز شود. به همین خاطر غواص های خودی ساعاتی قبل به درون آب رفته و به سمت خط دشمن حرکت کردند. در این میان، نیروهای دشمن که کاملا آماده و هوشیار بودند ضمن پرتاب منور، با تیربار و خمپاره به طرف نیروهای خودی شلیک می کردند.

          در مجموع، عملیات خارج از کنترل و هدایت فرماندهی قرار گرفته بود و قبل از هر دستوری یگان ها با توجه به نوع وضعیت و هوشیاری و عکس العمل دشمن به محض رسیدن به ساحل، درگیری را آغاز می کردند. در این حال، رمز عملیات (یا محمد) حدود ساعت ۲۲:۴۵ اعلام شد و نیروهای عمل کننده فقط توانستند در جزایر سهیل، قطعه، ام الرصاص، ام البابی و بلجانیه نفوذ کنند و در بعضی مناطق نیز به صورت موضعی رخنه نمایند.

          در مقابل، نیروهای دشمن با پرتاب پی در پی منور و اجرای چند مورد بمباران کنار نهر عرایض (عقبه برخی از یگان ها) و هم چنین اجرای آتش موثر روی رودخانه اروند، عملا سازمان غواص ها و نیز نیروهای موج دوم و سوم را به هم زد. به طوری که نیروهای یگان‌های مجاور بعضا پراکنده شده و اغلب نمی توانستند روی هدف عمل نمایند.

          یکی از مناطق حساس عملیات، جزیره ام الرصاص و نوک بوارین بود که به رغم تلاش بسیاری که برای تصرف آن انجام شد، به خاطر هوشیاری دشمن امکان ادامه درگیری از میان رفت. دشمن با شلیک پرحجم تیربار روی آب، از عبور نیروها از تنگه ام الرصاص – بوارین جلوگیری کرد.

          مضافا به این که به خاطر حساسیتی که دشمن نسبت به ام الرصاص داشت، در پدافند آن از ۹ رده مانع طبیعی و مصنوعی بهره می برد، به طوری که هرگاه از هر خط عقب رانده می شد، در خط بعدی که نسبت به خط قبلی اشراف و تسلط داشت، مقاومت می کرد.

          در این حال، با توجه به هوشیاری دشمن، امکان ادامه عملیات میسر نبود، لذا به منظور حفظ قوا و طراحی مجدد عملیات آتی، از ادامه نبرد اجتناب شد.

           

          طرح مانور

          مانور در این عملیات، نقش اساسی و تعیین کنندهای داشت. زیرا تجربه عبور از عرض رودخانه اروند، این بار میبایست در طول رودخانه انجام میگرفت. و این عبور که خود تاکتیک ویژه و ابتکار عملیات به شمار میرفت در صورت تحقق، جنبههای دیگر آن که شامل شکستن خط، پاکسازی، نفوذ در عمق و تسلط بر چند راه (ورودی شهر بصره) میشد، تحول عظیمی در جنگ ایجاد میکرد . از این رو، از اردیبهشت تا مهر ۱۳۶۵ و سپس آذرماه همان سال،بحثهای مختلف و طرحهای گوناگونی ارائه شد ولی بدلیل معایب آنها منتفی گردید. یکی از موضوعات اساسی در طرحهای ارائه شده، از نظر فرماندهان سپاه، وابستگی ابتکار ویژه به غافلگیری دشمن بود.

          بدین ترتیب پس از یک دور بحث، طرحی تصویب شد که مورد توافق کلیه فرماندهان بود.

          در جلسه، (۱۶/۷/۱۳۶۵) پس از بحث و گفتوگو، سرانجام فرماندهان یگانها مانور عملیاتی از پنج ضلعی در شلمچه تا جزیره سهیل در مقابل جزیره مینو را پذیرفتند. آنها پذیرفتند که زمین شلمچه بر زمین مقابل جزیره مینو ترجیح دارد. همچنین، اهمیت زمین دو طرف اروند و ابوالخصیب و نیز تاکتیک ویژه برای عبور از تنگه مورد قبول واقع شد. در پایان این جلسه، فرمانده سپاه گفت:

          «برادران عزیز، همه توجیه هستند و احتیاجی به توضیح اهمیت عملیات نیست. این سومین منطقهای است که برای رفتن به سمت بصره در آن عمل میکنیم. منطقه رمضان [شرق بصره] هور [الهویزه] و اینجا، خدای ناکرده اگر از ما کوتاهی سربزند، مسئولیت ما خیلی سنگین است. ما باید با تمام قدرت تکلیفمان را انجام دهیم آن وقت، هر چه خدا خواست. اینجا یک شجاعت بزرگ و تدبیر و دقت بالایی میطلبد. این تاکتیک و شیوه جنگی که ما برای این عملیات مهیا کردهایم، دشمن آمادگیاش را ندارد و [از طرف ما] احتیاج به توکل و ایثار بالایی دارد. برادرها باید همه مسائل را با هم حل کنند و تا آخر عملیات، دست اخوت و برادری به هم بدهند، چون این عملیات با همیاری و همکاری پیش میرود. لذا، باید تقسیم کار کنید و همدیگر را کمک کنید.»

          از نیمه دوم مهرماه کار آمادهسازی منطقه عملیات با جدیت پیگیری شد. در حین این پیگیری و پیشبرد امور، بحث مانور باز هم مطرح شد و سرانجام، در آذرماه فرمانده سپاه با دریافت نظرات و مسائل جدید، طی جلسهای با آقای هاشمی، خط جدید کاری را به نیروی زمینی سپاه ابلاغ کرد.

          مطابق آخرین تصمیم گیری و جمعبندی وضع موجود، برای انجام عملیات کربلای ۴، چهار زمین شلمچه، ابوالخصیب، منطقه مقابل جزیره امالرصاص و جزیره مینو انتخاب شد. این چهار منطقه از نظر

          مانور آتش، و عقبه و پشتیبانی به یکدیگر وابستگی داشتند. از این رو، هر کدام به یک قرارگاه سپرده شد.

          خط حد قرارگاهها نیز به شرح زیر مشخص گردید:

          ۱- قرارگاه نجف، از شمال پنج ضلعی در شلمچه تا جزایر بوارین و امالطویله؛

          ۲- قرارگاه قدس، عبور از تنگه و پیشروی در پتروشیمی و ابوالخصیب؛

          ۳- قرارگاه کربلا، مقابله با پاتک دشمن از مقابل جزیره امالرصاص و پیشروی تا جاده دوم و سوم. این قرارگاه تأمین کل منطقه عملیاتی را نیز به عهده داشت؛

          ۴- قرارگاه نوح، تأمین جناح چپ و پیشروی در مقابل جزیره مینو.

          نیروی مورد نیاز برای عملیات، ۳۵۲ گردان برآورد شد، اما تنها ۲۵۰ گردان مهیا شد که در قالب ۱۳ لشکر و ۱۲ تیپ مستقل وارد عملیات شدند.

          آمار نیروها عبارت بودند از:

          ۲۳۷۳۳ پاسدار رسمی، ۶۶۸۴۷ سرباز و ۱۱۳۲۳۱ نیروی بسیج. در مجموع، ۲۰۳۸۱۱ تن نیروی انسانی برای عملیات در اختیار سپاه پاسداران بود

          شرح عملیات

          طی چند روزی که به زمان عملیات باقی مانده بود بمباران و آتش توپخانه عراق روز به روز افزایش مییافت. صبح روز سوم نیز اطراف پل فجر، نهر عرایض، سواحل کارون، اوایل جاده خرمشهر، حوالی ایستگاه هفت و برخی نقاط دیگر، بمباران شد و آتش توپخانه دشمن نیز فزونی یافت. پس از تاریک شدن هوا در روز سوم، (زمان آغاز عملیات) عراقیها به ریختن فلر به وسیله هواپیما و شلیک منور دست زدند.

          از ساعت ۱۹ تا ۲۱ بیش از پنج مورد گزارش در مورد اقدامات دشمن به قرارگاه مرکزی رسید. با آنکه اوضاع نگران کننده مینمود، اما تحلیل کلی فرماندهی آن بود که شرایط عادی است. از ساعت ۲۱ غواصها به درون رودخانه رها شدند، اما پس از حدود نیم ساعت، در ساعت ۲۱:۳۵ برادر عزیز جعفری اطلاع داد، دشمن با تیربار نیروها را زیر آتش گرفته است. این تحرک دشمن نیز مانند شبهای گذشته عادی فرض شد، لذا دستور داده شد همه در ساعت ۲۲:۳۰ پای کار باشند. اما ساعت ۲۱:۳۸ دقیقه لشکر ۱۴ امام حسین (ع) خبر داد که دشمن روی خط، منور زیادی انداخته و داخل رودخانه نیز با تیربار به

          نیروها حمله کرده است. تمام این اقدامات دشمن داخل تنگه متمرکز شده بود. همان جایی که میبایستی تاکتیک ویژه عملیات انجام میگرفت.

          در ساعت ۲۲، فرمانده قرارگاه قدس اعلام کرد که لشکر ۳۱ عاشورا متوقف شده است و امکان استفاده از لشکر ۴۱ ثارالله (ع) نیز وجود ندارد، و تیربار دشمن در خط و روی آب نیروها را هدف قرار داده است در محور قرارگاه قدس لشکرهای ۱۴ امام حسین (ع)،۲۱ امام رضا (ع) و ۳۱ عاشورا در ساعات نخست حمله و قبل از درگیری، تلفات زیادی متحمل شدند. با این همه، فرمانده قرارگاه ابراز میداشت، شرایط حاد نیست. عدم تحرک خاص دشمن در محورهای قرارگاههای نوح، کربلا و نجف و نیز عادی بودن شرایط در آن محورها، موجب تقویت این برداشت فرماندهی شده بود، اما شرایط در محور قرارگاه قدس به کلی با شرایط محورهای دیگر متفاوت بود.

          به هر صورت، حدود ساعت ۲۲:۰۸ با خبرهای گوناگونی که رسید، فرماندهی پی برد که دشمن تک را کشف کرده است. اما اوضاع به سختی قابل اداره و بازگشت به شرایط قبل از حمله بود. و از سوی دیگر، هنوز تا اندازهای امیدواری وجود داشت. از این رو، در ساعت ۲۲:۳۰ سوم دیماه ۱۳۶۵ رمز عملیات قرائت شد و یگانها در تمام محورها عملیات را آغاز کردند. و این در شرایطی بود که این بار، دشمن عملیات را آغاز کرده بود.

          با آغاز حمله سراسری در منطقه عملیاتی، در محور قرارگاههای نجف، قدس، نوح و کربلا نیروها دست به پیشروی زدند و هدفهایی نیز تصرف شد. این وضعیت موجب آرامش در قرارگاه شد، اما در ساعت ۲۴:۱۰ دقیقه لشکر ۱۴ امام حسین (ع) خبر داد، این یگان نتوانسته است در جزیره بلجانیه قایقهای حامل نیرو را پیاده کند و دشمن از سمت جزایر بوارین و ماهی مانع عبور این قایقها شده و تعدادی از آنها نیز منهدم شدهاند. قرارگاه قدس نیز اطلاع داد، نوک جزیره ماهی پاکسازی نشده است و دشمن روی تنگه به شدت تیراندازی میکند.

          در جزیره ام الرصاص، لشکرهای ۸ نجف، ۱۴ امام حسین (ع)، ۲۵ کربلا و ۴۱ ثارالله وارد عمل شده و ضمن شکستن خطهای اول دشمن، پیشروی در عمق را آغاز کردند.

          لشکر ۲۵ که وارد جزیره امالرصاص شده بود، نتوانست تا صبح سرپل به دست آمده را توسعه دهد.

          در محور قرارگاه نجف، لشکر ۱۹ فجر توانست وارد پنج ضلعی شود و در محور دیگر نیز، لشکر ۵۷ حضرت ابوالفضل پیشروی کرد. وضعیت در منطقه شلمچه از شرایط بهتری نسبت به سایر محورها برخوردار بود.

          در منطقه جزیره مینو، قرارگاه نوح ـ تیپ ۳۳ المهدی ـ توانست خط را بشکند اما با نیروهای دشمن مواجه شد که با سختی توانست پس از پاکسازی، با تیپ ۳۲ انصارالحسین در خط اول الحاق کند. اما وجود آتش در جناح راست، این محور را تهدید میکرد. در این حال، لشکر ۷ ولیعصر (عج) نیز توانست وارد جزیره سهیل شود.

          بر پایه خبرهای رسیده از اطلاعات قرارگاه خاتم (سپاه) دشمن دو اقدام اساسی را در دستور کار خود قرار داد: اول اجرای آتش روی دهانه کارون و تنگه، دوم جلوگیری از پیشروی لشکر ۱۹ فجر و تیپ ۵۷ ابوالفضل در داخل پنجضلعی در محور شلمچه.

          علاوه بر این، در ساعت یک بامداد، رادیو عراق خبر حمله ایران را همراه با نقطه و محورهای آن اعلام کرد، موضوعی که درگذشته سابقه نداشت. به ویژه در این خبر اعلام شد که این حمله بین سپاههای هفتم و سوم انجام گرفته است و لشکرهای ۱۱ و ۱۵ درگیر هستند. این خبر، احتمال هوشیاری و آگاهی دشمن را از حمله، در ذهن فرماندهی بیشتر تقویت کرد.

          پس از آن که عبور از تنگه (محور اصلی عملیات) ناممکن شد، عبور از جزایر امالرصاص و امالبابی، محور تلاش جبهه خودی قرار گرفت. اما در ساعت ۲:۱۰ بامداد قرارگاه کربلا اطلاع داد که دهانه کارون از ناحیه پشت امالرصاص، زیر آتش دشمن قرار دارد و همه قایقهای حامل نیروهای تیپ انصارالحسین آسیب دیدهاند. فرمانده قرارگاه نوح نیز وضع تیپ ۳۳ المهدی را نامناسب گزارش کرد.

          علاوه بر این، در ساعت ۲:۲۰ بامداد فرمانده لشکر ۸ نجف شرایط یگان خود را در جزیره امالرصاص سخت توصیف نمود. و این در حالی بود که انهدام وسیع قایقها به دست دشمن، امکان انتقال نیرو را به جلو با مشکل مواجه کرده بود. ضمن آن که تردد نیروها به دلیل آتش دشمن به سختی امکانپذیر بود.

          در ساعت ۳:۱۷ بامداد لشکر ۷ ولیعصر (عج) اعلام کرد، قایقی در اختیار ندارد و بخشی از جزیره سهیل را نیز پاکسازی نکرده است. در شلمچه نیز، لشکر ۱۹ فجر و تیپ ۵۷ ابوالفضل توان حفظ پنج ضلعی را نداشتند و در محور بوارین نیز مشکل به وجود آمده بود. از این رو، در ساعت ۶:۱۰ صبح به قرارگاه نجف اجازه داده شد، عقبنشینی کند.

          اوضاع در قرارگاههای دیگر نیز مساعد نبود؛ داخل جزیره ام الرصاص الحاق صورت نگرفته بود، لشکر ۲۵ کربلا نتوانست سرپل خود را در جزیره امالبابی توسعه دهد، لشکر ۸ موفق به پاکسازی هدفهای خود در جزیره امالرصاص نشد و تیپ انصارالحسین نیز نتیجه روشنی به دست نیاورد. یگانهای دیگر نیز شرایط مشابهی داشتند. از این رو، فرماندهی با تشکیل جلسهای دستور داد جزیره امالرصاص حفظ شود و در محورهای دیگر یگانها عقبنشینی کنند. اما در پی اظهار خوشبینی چند تن از فرماندهان و دریافت برخی خبرها، بار دیگر برای ادامه عملیات امیدواری ایجاد شد و برخی تلاشها نیز صورت گرفت، اما از حدود ساعت ۱۱ صبح عراق علیه مواضع رزمندگان دست به پاتک زد و سرانجام، در ساعت ۲۳:۴۵ دقیقه شب (چهارم) توقف عملیات اعلام شد.

          بدین ترتیب، به منظور حفظ قوا و طراحی دوباره عملیات آتی، از ادامه نبرد اجتناب شد. در این عملیات، ۹۸۵ تن از نیروهای خودی شهید و ۸۰۷۱ تن مجروح شد

          علل عدم موفقیت عملیات

          عوامل تاکتیکی و استراتژیکی مختلفی در ناکامی کربلای ۴ دخالت داشتند، اما نقش عوامل زیر برجسته و تعیین کننده تر بود:

          ۱- آگاهی عراق از مکان و زمان عملیات که بیشتر مرهون اطلاعاتی بود که امریکا به تلافی ماجرای مک فارلین در اختیار این کشور قرار داده بود.

          منابع اطلاعاتی و جاسوسی امریکا دقیقترین و جزییترین خبرها را درباره عملیات کربلای ۴ در اختیار عراقیها قرار دادند. اظهارات مقامات عراقی در مورد اهداف عملیات و نتیجه آن حاکی از آن بود که اطلاعات ارسالی به عراق حاوی نکات قابل ملاحظهای بوده است. در این باره وزیر دفاع عراق گفت:

          «هدف ایران شهر بصره بوده و هست … ایرانیها اگر موفق میشدند هدفهای خود را تحقق بخشند، ارتباط میان سپاه سوم و هفتم را قطع میکردند و تمام فاو و خورعبدالله و شمال بصره را به اشغال خود درمیآوردند. علت شکست کنونی این است که ما آماده بودیم و نقشه های لازم را طرح کردیم … و از درسهای فاو استفاده کردیم.»

          وزیر دفاع عراق ضمن تشکر از امریکا اظهار داشت:

          «ما به خاطر این اطلاعات از آنان تشکر میکنیم، اما به آنان خاطر نشان میکنیم که در مقایسه با برخوردشان با ایران، در این مورد تعادل برقرار نبوده است.»

          ۲- تجربه دشمن از عملیات فاو و عبور غواصها از اروند و نیز مسلح کردن زمین در محورهای حمله، آن گونه که امکان مقابله با مهاجمان را برای آنها فراهم میساخت

          نتایج عملیات:

          میزان تلفات و ضایعات وارده بر دشمن به شرح ذیل می باشد:

          • حدود ۸۰۰۰ کشته و زخمی
          • حدود ۶۰ اسیر
          • انهدام حدود ۷۰ دستگاه زرهی، مکانیزه و خودرو
          • انهدام تعداد زیادی سلاح سبک و نیمه سنگین

          خلاصه گزارش عملیات:

          • نام‌ عملیات: کربلای‌ ۴ (آبی‌ – خاکی)
          • زمان‌ اجرا: ۳/۱۰/۱۳۶۵
          • مدت‌ اجرا: ۲ روز
          • تلفات‌ دشمن‌: ۷۰۶۰ کشته، زخمی‌ و اسیر
          • رمز عملیات: محمد رسول‌ الله
          • مکان‌ اجرا: جزایر دهانه‌ شمال‌ غربی‌ خلیج‌ فارس‌ – جنوبی‌ترین‌ محور جنگ‌
          • ارگان‌های‌ عمل‌کننده: رزمندگان‌سپاه‌ پاسداران‌ انقلاب‌ اسلامی‌
          • اهداف‌ عملیات: تهدید شهر بصره‌ از سمت‌ جنوب‌ و تصرف‌ جزیره‌ ام‌ الرصاص‌ و ابوالخطیب‌ عراق‌ و محاصره‌ نیروهای‌ دشمن‌ در شبه‌ جزیره.

          منابع : مهر نیوز  -  همشهری آنلاین

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>