در رثای طبیب دردمندان

روز هفتم آمد از اردیبهشت       

رفته بابا در پناه سرنوشت

 داغ دیدن قابل درمان نبود

چون که فقدان پدر آسان نبود

نیک مرد خوب و پاک روزگار

رفت و نامش تا ابد شد ماندگار

فصل هجران محمد می شود

غصه ها در قلب بی حد می شود

چون لبالب عمر این پیمانه شد

شادی ما رفت و دگر افسانه شد

داغ فرزند شهیدت کم نبود

لیک با تو زندگی پرغم نبود

رفتی و مادر دلش پردرد شد

رنگ رخسارش ز غصه زرد شد

غصه آمد میهمان غم شدیم

شاهد پژمردن مریم شدیم

حال ، مهماندار تو مسعود شد

سوگوار خانه ات محمود شد

قلب مهدی حال لرزان می شود

دیدگانش تار و گریان می شود

چونکه مِهری خسته و تنها شده

رَشک و زاری چاره‌ی سارا شده

حال ، فرزندان کنون بر خاک تو

فاتحه خوان بر مزار پاک تو

حسرت و اشک و فغان از دوریت

زین همه غمخواری و مظلومیت

نیک دانم شافعت مولی علی است

روح تو تا عرش اکنون منجلی است

دین خود را خوب میکردی ادا

لیک بودی خاضع و بی ادعا

عمر را صرف مریضان کرده ای

دردها را خوب ، درمان کرده ای

هم فروتن هم طبیب ماهری

جای تو خالیست دکتر طاهری

شبنم حسامی ( توتونچی ) – ۷/۲/۱۳۹۰